“Martinis mean less because i drink them more” is de laatste zin van de autobiografie van mijn thesisonderwerp. Hoe cool is dat?
En het betreft niet eens één of andere gemarineerde filosoof -na kruithof en apostel is dat niet meer zo hip- maar een blitse militair/historicus/journalist/zeveraar.
Familiefeestjes hier zijn altijd leuk. Het is altijd een mengelmoes van nederlands, frans en italiaans. Er wordt meestal van de ene taal op de ander gesprongen, en is bijgevolg redelijk chaotisch. Het maakt in ieder geval indruk op meegebrachte lieven.
Mijn punt: dat italiaans gereutemeteut hoor je meestal alleen maar als er een kind iets fouts gedaan heeft daar. Want kleuters uitschelden, dat gebeurt in het italiaans! Het ander moment bij uitstek is als de naam berlusconi valt. Italiaans collère op zijn best. Om nog maar te zwijgen van mussolini, dan vallen er heuse doodsbedreigingen en een resem italiaanse vloeken. Ik was dan ook diegene die met de zinsnede “prodi bleuk” het animo terug in de conversatie bracht.
Maar ik fan van berlusconi! Hell yeah, geef hem de tweede plaats onder hugh laurie wat betreft humor. Vlak voor zijn verkiezingsnederlaag schreef ik al eens een tekstje op een blog over de grapjes van berlusconi. Het lijkt er echter op dat deze verzwolgen is in het slijk van het www.
‘t is te veel om hier allemaal terug te verzamelen, maar enkele voorbeeldjes:
Hij vond stemmers van links psychiatrisch gehandicapt. Volgens hem zouden ze naar een psychiatrische instelling moeten (Poetin liet trouwens ingevulde stemformulieren naar instellingen brengen. Poetin, die is ook leuk!).
Hij vond één of andere politicus dom en zei dat hij een goede minnaar zou zijn voor zijn (Berlusconi’s) vrouw.
Tijdens zijn eerste zitting als voorzitter van de europese commissie zei hij tegen de duitse vertegenwoordiger dat hij hem zou voordragen als de rol van kampleider voor een film die men aan het opnemen was in italië.
Hij vertelde ergens een grapje: “waarom moet men aidspatiënten in een zandbak laten spelen? – Omdat ze zouden wennen aan een leven onder de grond” of zoiets.
Oh ja, en er was ook iets van dat communisten baby’s kookten.
En er was de bimbo francesca mussolini die de nieuwe aanwinst was voor het berlusconi kartel.
Nu zou de man iets beloofd hebben dat vier mooie vrouwen in de regering zouden zetelen indien hij verkozen wordt. Ik snap eerlijk gezegd de humpapa niet. Vlaams belangers zetten zelf hun grootmoeders als excuusvrouwen op de lijst om quota te halen, ze kunnen dan maar evengoed knap zijn.
Aha! Eindelijk nog eens een gezellig café in de buurt. Daarvoor was het café van de centrale het dichtstbij, maar die heeft nogal een hoog reftergehalte. Vroeger had ik de bluesette als overbuur, en het ondertussen verdwenen schaakcafeetje en passent als buur, het was dus afkicken geblazen. De multatuli was dus zeker welkom. Vroeger was ik immers ook bijzonder tuk op den groten avond.
Enkele dagen geleden passeerde ik er al eens, voornamelijk om boeken mee te ritsen. Vandaag het echte werk: ‘t mooie weer was de ideale gelegenheid om het terras eens te checken. Dat je uiteindelijk op de werkwinkel zit te kijken stoort niet echt: het blijft een zeer mooie plek in gent. Het café is er wel een van dertien in een dozijn: de koffie is van oxfam en je kan er spaghetti eten. De prijzen zijn weliswaar ok, maar zoals gezegd zijn de gerechten weinig verrassend. De twee gasten, die doen wel hun best lijkt me.
Het was in ieder geval aangenaam vertoeven en lijkt me de ideale setting voor warme zomeravonden. Ik vrees er alleen een beetje voor dat het nét iets te ver van het centrum ligt om vriendjes heen te kunnen sleuren.
Voor mijn thesis heb ik me nu al bijna twee dagen ernstig verdiept in de beste executiemethode voor kinderen. Het escaleerde zelf zo dat ik in de zetel zat, giechelend om getuigenissen waar dat een beetje fout liep.
Zelfde categorie: in de jaren 70 werd een prof op pensioen gestuurd omdat hij iemand wurgde langs de schelde. Hij dacht dat het een duitser was.
Wijselijk besloot ik deze avond binnenshuis door te brengen en een deftige nachtrust in te lassen. Dat belooft voor de plechtige communie dit weekend!
Volgend weekend willen we daarheen. De eindsprint ging tussen rochefort en chiney, maar het was rochefort dat won. De variant van 8 graden dan nog. Vanzelfsprekend nemen we whiskey mee met whiskey (naam van m’n auto, nvdr) voor moest er iets mis lopen. En carapils! Er was ook nog een stad met een naam van geitenkaas, maar daar gaan we absoluut niet heen.
Eerst wouden we wildkamperen, maar ik wil niet wakker worden naast een everzwijn. Zo wildkamperen dicht bij dutroux, ik vertrouw dat ook niet, word je wakker met botjes in je mond.
De vriendenkring zit trouwens op zwart zaad, dus de camping diende spotgoedkoop te zijn. Het is uiteindelijk een smurriecamping geworden waar alles scheef schijnt te zijn. Om het onderste uit de kan te halen kruipen we dan natuurlijk ook nog met veel te veel man in zo’n tuinhuis. Oh ja, en we gaan paaseitjes verstoppen voor elkaar daar! Hopelijk doen we dat de zaterdag want dan moet isabelle koken.
Voor de grote vakantie zijn wat kleine bestemmingen in de running. Bedoeling is om mijn vliegangst te overwinnen met nog eens een klein vliegtripje. De opties zijn kroatië, kreta, rondreis spanje + portugal en tweede zit.
Nu een beetje proberen slapen. 36 uur wakker en ik zie er uit als een gothicmeisje dat net gedumpt is door haar lief. Ik heb daarnet ook overtuigd beweerd dat god op de achtste dag de gehandicapten schiep. Dat was de druppel. Slaapwel!!
Met de recente verhuis naar een grote woning ging ik wat dozen met kinderprutsen ophalen in de ouderlijke woning. Tussen het oude speelgoed (!!) vond ik dozen met postkaartjes.
Eentje ervan is geschreven in 1922 door een gast die gestorven is op zijn twintig, zo heb ik vandaag gehoord. Vanuit gent schreef hij een kaartje (met gravensteen) aan zijn vader.
“le 11-9-22
Nous avons bien reçu ta carte nous annonçant ton retour vers le 15, mais aves cela nous ne sommes pas encore fixés. Nous seront heureux de te revoir bientôt. Cousine Pauline a reçu des nouvelles d’Emile, il est à Gó – Kongo- (Bas-Uélé) toujours en bonne santé et étant le chef de 200 nègres, d’éléfants et de singes. En attendant de te revoir sous peu, reçois. Cher Père, nous meilleurs baisers. Ton fils qui t’aime et ne t’ oublie pas.”
Zo, op deze iets of wat in wijn gemarineerde zondag kunnen we daar een aantal zaken uit concluderen.
- Ik vertel best nooit aan mensen dat ik voorouders heb die de baas waren van apen en olifanten.
- Wat mijn verklaring voor het falen van mijn thesis, namelijk inferieure genen, wel kracht bijzet natuurlijk.
- Hoe schattig het ook kan zijn dat een kleuter weigert frans te leren, het heeft duidelijke nadelen op latere leeftijd.
- Iemand had blijkbaar geld nodig van zijn vader, tsss.
- Note to self: eens een scanner kopen, want in die tijd schreef men echt wel mooi.
Eeeeek! Patrick snif swayze snif heeft kanker snif. De film snif ghost snif mijn eerste liefde snif. Alvleesklierkanker snif een van de meest dodelijke snif heb die ook al een paar keer gehad snif.
Zal ‘em leren dode mensen spelen. Ik gok op 15 maart, waarschijnlijk iets te spoedig, maar om de dingen wat te centraliseren. Anyone?