Daarnet in de file gestaan op een stuk baan waar je normaal gezien niet door mag rijden. Tsss, typisch gent.
in the getteeu
23 oktober, 2007 bij 11:24 pm (bewegende beelden, dagdagelijkse beslommeringen, de geneugten des levens)
Tags: series, uitgang
Ik heb te veel vrije tijd. Gisteren had ik een kleine discussie met mijn wekker. We weten immers beiden dat ik nooit ga opstaan om 6u30. Ik haat het echter om me op te jagen, dus twee uur voor verplichte aanwezigheid zette ik het onding. ’s Ochtends probeert ie meestal nog even, maar moet vlug de pijp aan maarten geven. Ik zet een wekker omdat het fijn zou zijn om op zo’n uur op te staan, je hebt nog iets aan je dag en zo, maar ik wil dat helemaal niet effectief doen.
Met deze een minuut stilte voor de wekker. Indien ieder machine zou werken zoals die wekker, we hadden geen ecoshops en consoorten meer nodig. Gewoon een beetje tape en veel therapie can do the tric. Soms overweeg ik juppie-stuff, zoals een wekker die wegloopt of die je terug in elkaar moet prutsen. Ik ken mezelf, en meer bepaald mijn ochtendhumeur, en het ding zou sneuvelen voor ik de stukjes in elkaar krijg.
Wat me bij het volgende brengt, ik ben al twee dagen het huis niet uit geweest. En er is geen verwarming, wat behoorlijk deprimerend is. Zo drink ik iedere ochtend een pintglas water met twee ijsblokjes, maar het water uit de kraan is kouder.Tevens heb ik me onledig gehouden met southpark 1,2 en 3 en lost seizoen 3.
Het doet slechte dingen met mijn gevoel voor humor, maar dat is minder mijn probleem dat dat van mijn gezelschap. De beste versie van ‘in the getto’ is trouwens niet die van elvis of die van nick cave, maar die van eric cartman. Hilarisch, als hij op bezoek gaat bij kenny, het marginale kereltje dat altijd een oranje pakje draagt en steevast doodgaat, zingt ie “in the getteeeuuu”. Met stip op één in de aflevering tegen het redden van het regenwoud. Per jaar sterven er immers 3000 mensen in het regenwoud door ongelukken of dieren. Hilarisch. Recensies binnenkort, i guess.
Goh ja, www.tv-links.uk.co is verdwenen van het wijde net. De webmaster is gearresteerd en al. De zoektocht naar nieuwe media is geopend dus.
Morgen bekijk ik een optreden in de video, ik ga mijn pyjama missen.
jaren 80
20 oktober, 2007 bij 7:36 pm (dagdagelijkse beslommeringen, de geneugten des levens)
Tags: lelijke mensen, uitgang
Binnenkort moet ik naar een fuif met als thema de jaren 80. Ik heb enkele opties:
- Als tjernobylkindje, maar qua timing is het net fout (moet eigenlijk 1982 zijn). Nochtans wel leuke dingen mee aan te vangen. Ik heb een glazen derde oog terug gevonden in mijn kast.
- Als aids. Maar hoe dien je u in godsnaam te kleden als aids? In injectiespuit op je arm tekenen, wat vlekken in het gezicht en wallen tekenen?
- Een kleedje van begin de jaren ‘80. Het probleem typeert de jaren ‘80: het is lelijk. Het is roze met kleine zonnetjes en maantjes, met een bloem op geborduurd. Op zich geen probleem als je niet de enige bent met zo’n lelijke donder aan. Als de rest natuurlijk met hippe jaren ‘70 kleertjes afkomt…
Pff dillema’s
something rotten
20 oktober, 2007 bij 6:07 pm (reizen)
Tags: lelijke mensen, reizen
De zoekopdracht waarmee de meeste mensen op mijn site belanden is “lelijke mensen + foto”, vandaar. Mijn excuses aan de rest.
Er zit wel een verhaal achter. Een jaar of twintig geleden ging mijn vader naar lissabon en zag deze man. Hij ontwikkelde een hele theorie over hel die verdraait zat in de realiteit. Sindsdien geeft mijn vader geld mee aan mij of de idioot als we naar lissabon gaan om aan deze man te geven.
Toen ik een jaar of vier geleden ging wou ik hem dus geld geven. Ik maakte een niet te beste indruk door gillend weg te lopen toen ik doorhad dat je ‘t geld in zijn hand moest leggen. Nooit van een mc donaldsbekertje gehoord, kwijlbal?
Dit jaar ging de idioot, maar hij zat niet meer op het plein. Wat ons dan brengt bij het einde van mijn pa zijn redevoering: dat de maatschappij verplicht is zulke individuen weg te nemen uit het straatbeeld.
c’est arrivé près de chez vous
15 oktober, 2007 bij 11:12 pm (bewegende beelden)
Tags: film
Bizar, gortig maar wel nog indringend. Wel een beetje typisch belgisch: voor zij die het nog niet weten, we leven hier allemaal van een uitkering, garages domineren het straatbeeld en we vinden onze broers en zussen bijzonder aantrekkelijk.
bourgeoise
14 oktober, 2007 bij 11:58 pm (dagdagelijkse beslommeringen, gent)
Tags: lelijke mensen
Voor de mensen die me levend en zonder internet en zo kennen, mijn mama heeft geen gevoel voor humor.
Ze vroeg of m’n vorige woning al verhuurd was, en ik had alleen de deurbellen bekeken van de koten in kwestie. Dus ik antwoordde dus “ja, aan een of andere bourgeois-trut met een franse naam”.
Geen glimlach, geen blik van herkenning, pfff…
a fish called wanda
14 oktober, 2007 bij 11:54 pm (bewegende beelden, pief poef paf)
Tags: film, promotormonster
We zijn voor de verandering eens naar de videotheek in de dampoortstraat geweest ipv die in de ottogracht. Een ware verfrissing, want de persoon daar weet ten minste iets van films. Na enige twijfel kozen we toch voor iets vrolijk, al wouden we beiden “c’est arrivé près de chez vous” eens zien. A fish called wanda was dus de verkozen film.
Na enkele minuten wist ik het al. Dit héb ik al eens gezien! Nu heeft mijn papa rare pedagogische inzichten: basic instinct en a clockwork orange behoren tot mijn prilste herinneringen. Redelijk saai, die film, traag en niet zo grappig.
Te bekijken indien verveeld dus, of je kan een thesis lezen van iemand die gebuisd is (zwaai!).
sophie scholl
14 oktober, 2007 bij 6:18 pm (bewegende beelden)
Tags: film, nazi's
Onlangs deze film bekeken. Met alleen thuis te zitten diende zich de ideale gelegenheid aan om wat zaken te bekijken die de wederhelft niet wou zien. Het is nochtans een goede film: niet de typische “we zijn in oorlog en het gas prikt in mijn oogjes” dramatiek, maar wel behoorlijk stevige discussies. Het handelt mijn inziens vooral over de historische gebondenheid van diverse meningen: hoe de foute de goede wordt en vice versa. De film trekt deze relativiteit van meningen echter niet helemaal door: zonder twijfel is het verzet de grote ster.
Het geluid van vallende hoofden vlak voor het slapen gaan, hmmm.
leuke weetjes
9 oktober, 2007 bij 11:55 pm (voedsel)
Tags: restaurant
Soms leren we dingen in de economie om mensen te kloten. Dát is net het leuke gedeelte.
Stel je eet op restaurant en je vindt het niet te vreten. Vraag zeker een btw-briefje. Onderzoek heeft aangetoond dat 95% van de restaurantbezoeken niet wordt aangegeven bij de belastingen. Zo’n briefje dwingt ze immers het aan te geven, wat behoorlijk vloeken is voor een zelfstandige.
Enjoy!
ich bin ein promotormonster
8 oktober, 2007 bij 11:10 pm (pief poef paf, unief)
Tags: domme mensen, promotormonster
Een arbeidspsycholoog van de vub vergelijkt het promotormonster met een kleine hitler. En hij zegt dat moraalfilosofen zich niet zouden moeten wagen op domeinen waar ze te weinig specifieke opleiding voor genoten hebben, waar hij volgens mij gelijk in heeft. En hij zegt dat het promotormonster gedreven lijkt door een behoefte om de hersenen te beheersen, zonder eerst de zijne te controleren. Lachen was dat!
Goh ja, en ik heb vandaag de domste mens ontdekt die op het unief werkt. Kwestie was dat ik geen keuzevakken kon doen via credits, omdat je dan alles kan inbrengen als keuzevak. Ik reageerde dat de keuzevakken van een lijst komen met de titel “lijst van keuzevakken voor de economie” en ik haar verzekerde dat ik geen keuzevak over kant of inleiding tot de moraalwetenschappen ging inbrengen in de opleiding economie. Ja, dat zou niet mogen, knikte zij instemmend. Nadat ik gevraagd had om te bellen naar iemand die het zeker wist, kreeg ze een half uur uitleg van een collega van haar. Ze sloot het gesprek af met de zin “ik denk dat ik nu het verschil tussen een vrijstelling en een overdracht snap”. Draait ze zich naar mij en zegt ze van “een vrijstelling is als je het vak al gedaan hebt in een vorige opleiding, een overdracht is zo’n beetje een officieuze vrijstelling”. Ze zei dat ze aan een prof ging vragen of ik het dan via overdracht mocht doen, waarop ze zich tot hem richtte met het door haar ontdekte verschil. Daarachter keek ze hem diep in zijn ogen en vroeg ze “snap je?”. Hij keek over haar schouder en zijn blik was veelzeggend: quota, langdurig werklozen, …





