Iedereen kent het fenomeen wel. Shoppen voor kerstcadeau’s. De eerste twee weken dat ik dat probeerde keerde ik steevast met cadeau’s voor mezelf terug. Maar ik ben wel netjes: de dvd’s zijn bekeken, maar vlogen daarna terug in verpakking en onder de kerstboom.
Met deze:
Deadwood 1 en 2: zeker de moeite waard. Volgens het heilige imdb slagen zij erin de geest van het leven in het wilde westen het best te vatten. Zeer degelijk in ieder geval.
The wire 1: De dvd-speler wisselde het tijdelijke voor het ivagopark tijdens deze serie. Wat ik ervan gezien heb: doenbaar, maar niet zo schitterend als de focusknack laat uitschijnen (de vergelijking met de sopranos of six feeth under lijkt me dus voorbarig).
Family guy 1-6: onderhoudende humor. Het lief van brian verteld over een documentaire die ze de dag ervoor zag. Het ging over hitler en iemand zou die gast moeten stoppen! Stewie vraagt vervolgens aan brian of haar ouders broer en zus zijn. Humor!
Ik vergeet waarschijnlijk een paar series, maar ik beloof mezelf morgen verrast te reageren. Ik ben trouwens chef van dienst morgen, om van de opkuis nog maar te zwijgen. Een beetje slaap zou dus welkom zijn, let’s hope!
Je kon het al lezen hier. Het brandde in de kongostraat. Meteen de première van het huisje op het wijde web.
Het was een helse ervaring: ik hoorde iets knetteren en deed het gordijn open op de vierde verdieping. Zo vlammen zien voor je ruit is niet echt een leuk gevoel. In ware commandostijl spurtte ik naar beneden, het gezelschap meesleurend. Zo werd ook mijn goed bewaard geheim onthuld: als ik een dagje niet uit het huis moet, geniet ik er best van om een dag in pyama rond te lopen. Resultaat: -3 graden en ik sta in mijn kousen op het straat.
De brandweer riep dat we moesten weggaan. Gelukkig riepen de overburen ons binnen. Tien minuten lang was ik overtuigd dat al mijn gerief in de vlammen zou opgaan, maar na een tijdje kalmeerde het vuur enigszins. De kleutertjes van de overburen hebben nu tenminste een gekleurd basisvocabulaire qua vloeken. Ik leende kleren en schoenen van de overbuur en belde versterking voor een deftige broek. Toen ik buitenkwam uit het huis van de overburen, riep er direct een flik dat we weg moesten uit de straat. Weer vijf minuten paniek over de eventuele vernietiging van mijn miskende meesterwerk, de thesis. De brandweer was er ook van overtuigd dat er nog mensen aanwezig waren hier in het huis. Drie keer bonsden ze op de deur en ik hoorde er ééntje zeggen dat ze niet aan de deur mochten bellen wegens… ontploffingsgevaar.
Het grootste probleem was dat de brandweer niet kon zeggen wanneer we terug in onze huizen zouden mogen. Ze konden zelfs niet zeggen of het nog die nacht zou zijn. Het oorspronkelijke plan om andere oorden op te zoeken werd vlug achterwege gelaten vermits ik het wel wou weten vanaf er nieuws was. Op straat staan dus: kijkend naar de brandweer die water spuit op een dak dat alleen nog met spinnenwebben aan elkaar hangt.
Toen we eindelijk terug binnen mochten, bouwde de politie de spanning nog op met de vraag om de schade te melden. Ook een wijze les: bij een brand je gaan melden bij de politie en/of brandweer. Toen ik het huisnummer vermeldde werd er immers geschreeuwd dat ze de mevrouw van nummer XX gevonden hadden. Les nummer 2: licht uitdoen voor je naar buiten spurt.
Eind goed, al goed: buiten stank geen schade. Vier huizen beschadigd, waaronder de buurman voor 10 000 met wie een dak gedeeld wordt.
Het blijft wel vreselijk natuurlijk: twee jonge brave mensen die een huis kopen en het vervolgens verbouwen. Zelfs de gevel valt waarschijnlijk niet meer te redden. Gelukkig lijkt het alsof ze wel een goede band hebben met familie en vrienden: dus ze zullen wel een aantal opties hebben. Ze moeten me trouwens nog een carwash betalen, maar dat zal ik wel met de mantel der liefde bedekken .
Goh ja, leuk weetje: om de hoek was er een buurtfeest bezig, met grote kampvuren en luisterend naar de lyrische naam “in de fik”.
Ik ben niet echt goed op de hoogte van myspace. Ik las ergens over het concept van www.mydeathspace.com. Best luguber. Het idee erachter is dat je de accounts verzameld van de myspace-gebruikers die het tijdelijke voor het rottende geruild hebben.
Natuurlijk heb je andere sites die dode mensen verzamelen, zoals www.varu.be maar het verschil is toch groot. Als je op varu nét die uitzondering tegenkomt die gevaarlijk dicht bij jouw leeftijd grenst, grom je gewoon “back off” tegen het eerste beste kruisbeeld. Bij de mensen op mydeathspace behoor ik echter al tot de oudsten (en mijn leeftijd gaat nog vooruit ook, suckers!). Het is griezelig om te zien hoe een hele boel mensen, allemaal aan het begin van hun leven, al hun doodsoorzaak te weten zijn gekomen.
Bijzonder boeiend is het kaartje van de laatste 500 doden dat je kan opvragen. Daarop zie je waar ze woonden en wat hun leeftijd en doodsoorzaak is. Als iemand mij kan vertellen wat het verschil is tussen de rode en de zwarte trakteer ik hem trouwens een chocomelk (geen pintjes helaas, alcohol is populaire op mydeathspace). Op die manier lukt het om bepaalde steden te bekijken en de doodsoorzaken van hun jongere populatie. Zoals overal: veel verkeersdoden is de VS. Maar vooral heel veel neergestoken, gewurgd, … ‘t lijkt een stuk hipper in de VS dan hier.
Ook raar is dat, pakweg, doodsoorzaak nummer vijf in de VS is “neergeschoten door de politie”. Ik vond flikkendag maar saai, maar was er stiekem een stand waar ze je leerden op mensen schieten? Misschien is het een soort van codewoord waar ik niets vanaf weet.
Stel junkie x wordt gevonden in een openbare wc, gestikt in zijn eigen kots. Broer van junkie x vraagt aan mama junkie x, wat schrijf ik als doodsoorzaak op mydeathspace? Mama x zegt, goh doe gelijk bij de buren, schrijf neergeschoten door de politie.
Of whiskey x rijdt tegen die stomme muur die de gehele tijd blijft bewegen. Zijn vrouw, zwanger van whiskey x junior, vindt de waarheid zwaar. Daarom schrijft ze, enigszins dronken, dat whiskey x gestorven is omdat hij neergeschoten is door de politie.
Het zijn vooral zwarten die trouwens neergeschoten worden door de politie. *go darwin! go darwin! woehoew*
In het weekend voel ik vaak de drang om een stapje in de wereld te zetten. In gent is dat echter niet zo eenvoudig. De hippe kinderen gaan naar de charlatan. Om deze post enigszins tussen de perken te houden ga ik niet beginnen vertellen over alle afknappers die daar al hebben plaatsgevonden. Om het kort te houden: charlatan is op late momenten blijkbaar een oord waar minderwaardig leven graag vertoefd.
Café video lijkt dan, op een onbewaakt ogenblik, een degelijk alternatief. We hebben daar al reeds een paar discussies gehad omtrent het rekenkundig talent van de barmensen maar we bedekten dat dan maar met de mantel der liefde.
De laatste tijd werkt er iemand die me mateloos irriteert. Om een lang verhaal kort te houden: ik betaal met vijftig euro en krijg vijf euro te weinig terug. Ze is echter al weggetrippeld maar ze keert terug als ik een teken doe. Ze glimlacht naar haar plaatselijke fan en haalt het ontbrekende geld uit de kassa zonder te vragen wat het probleem was.
Had ik geweten dat de horeca zo een mooie sector was om wat bij te klussen had ik wel een andere carrière overwogen. In ieder geval ben ik niet de enige die zo verhalen kan vertellen over de video. Jammer dat een bij momenten best wel aangenaam café zich door zo iets kan laten ontsieren.
De dj die meer drugs in zijn bloed heeft dan een doorsnee labrat is natuurlijk ook geen reclame.
Wist je trouwens dat je ergens een schattig diertje kan bestellen, genaamd de oncomuis. Je kan zelf kiezen welk soort van kanker je wil dat het beestje heeft. Eindelijk een huisdier dat misschien leuk is om naar te kijken!
.
