Zoals u waarschijnlijk al kon raden was de publicatie van het vorige berichtje een fout. Ik speelde een klein beetje met het idee om zo hippe lijstjes bij te houden van films, boeken en series -met sterretjes, en rankings en lijstje op het einde van het jaar!- . Dacht ik van dat gewoon in concept te zetten maar drukte per ongeluk op publiceren. Gênant, maar had het de andere post geweest die in concept staat geweest, dat zou echt niet zo fijn geweest zijn.
En ja, het is nog geen maart.
(Isabelle, naar beneden scrollen! Twee keer! Bel mij indien problemen! )
Spiderman 3: Ik zat de helft van de film te neuten dat zijn lief vies moest zijn dat hij die andere gekust had, zelfs als spiderman. U snapt wel, ik ben niet de geknipte criticus voor zulke films. Doch best wel te pruimen, zelfs door vrouwen (ondanks de lelijke kop van het hoofdpersonage). Dan te bedenken dat ik de eerste nog zag in de cinema, oh boy oh boy… (***)
Veel goede series vallen of staan met hun einde. Dat is, als ze een einde mogen maken. Diegene die carnivale gecanceled heeft mogen ze voor mijn part te werk stellen in siberie, naast de directeur van tjernobil. Ook deadwood kreeg geen verdere kansen maar eindigde niet met een cliffhanger maar alsof het maar het einde was van net die ene aflevering. Sommige einde’s zijn ook afknappers: twin peaks had met een beter einde een groot stuk sfeer kunnen bewaren dat vernietigd werd door het typische, maar belabberd einde. Het afgelopen jaar was er veel te doen rond het einde van twee van mijn favoriete series.
Eerst en vooral het einde van six feet under. Om de kwaliteit van dit einde in te zien moet je vanzelfsprekend alle personages kennen. Dit einde is ook het ultieme anti-open einde. Daar hou ik op zich wel van. Ik vond het in ieder geval zeer aangrijpend, en ook tragisch. Andere mensen vonden het echter een leuk einde, rare vrienden. Heel aangrijpend op voorwaarde dat je de serie kent en niet zo leuk om te bekijken als je van plan bent dat ooit nog te doen.
Het meest controversiële einde was zonder twijfel dat van hbo-kaskraker: de sopranos. Na eigenlijk een seizoen extra wegens groot succes werd het einde aangekondigd. Er werden veel speculaties gemaakt. Ofwel werd tony vermoord (de meeste volgden deze hypothese) of diende hij zichzelf te verdedigen in een proces. Geen happy ending dus. Uiteindelijk was het einde voor interpretatie vatbaar. Er zijn grootste theorieën over blikken, liedjes die spelen, suggesties die gemaakt worden,… Ook best bekijken indien je de serie kent, wegens weinig nut hebbend anders.
Ik ben er eigenlijk ook wel van overtuigd dat hij doodgeschoten wordt: drie aanwezigen in het restaurant zijn duidelijke allusies op personages die eerder in de serie voorkwamen en tony dood wouden. Hij zegt ook op een gegeven moment dat neergeschoten worden gewoon een zwarte flits en dat is dan ook wat je ziet op het einde waar de muziek abrupt stopt.
Oh ja, na het filmpje niet verder lezen als je het einde niet wil kennen.
Ik kreeg een stokje toegeworpen. Dat doet er me aan denken dat je die dingen dient door te werpen.
Welk voorwerp neem je mee als je huis brandt? Hoe sentimenteel mijn uitleg ook zo kunnen zijn, ik hou het liever praktisch. Enige tijd geleden was de vraag echt aan de orde (genre weg moeten uit huis, er écht van overtuigd zijn dat het boeltje ging opbranden, uren niet terug naar huis mogen -wat op zich niet het ergste was maar dat de brandweer niet kon zeggen of je wél thuis ging mogen slapen die avond was wel erg, en praktisch een heus probleem).
Neem ik dus mee: kleren en schoenen (pyjama en blote voeten om zes uur s avonds is écht slécht, i know), tabak, geld en gsm. En eventueel iets om naar de brandweer te gooien.
Zelfs als ik het sentimenteel bekijk zou ik het ook niet direct weten. In alle eerlijkheid ben ik niet zo gehecht aan spullen. Mijn eerste idee was dan ook “fuck, mijn thesis” maar die staat al op diverse plekken op tinternet bij nader inzien, dat spreekt.
Verdere keuzes zouden zijn mijn teddybeer van toen ik een kindje (ik slaap niet meer met een teddybeer, neen, maar was daar behoorlijk gehecht aan vroeger, wegens een beetje van een vuurfobie als kind, want ook bij het ouderlijk huis gingen de buren in de vlammen op, en lang lang geleden, zat ik eens in een brand), foto’s van dode mensen maar ik ken -gelukkig- niet al te veel dode mensen, of de collectie postkaartjes die ik recent gevonden heb daterend van begin de vorige eeuw. Het betreft een briefwisseling tussen mijn overgrootvader en zijn buren (met wie hij blijkbaar goede vrienden was) en de huizen in kwestie, kan ik zien vanuit mijn living, best freaky dus.
Maar in alle eerlijkheid, geen emostuff maar praktische zaken zoals geld, gsm, papieren.
Nu wat betreft het stokje doorgooien probeer ik eens wat anders, vermits ik eigenlijk niemand ken met een blog en wel eens wil zien of de plebs mijn blog lezen: isabelle (die ter redding kwam met warme kleren en de subtiele opmerking maakte dat ik twee weken niet meer ging moeten stoken), sara van het unief (is thesis ook jouw grote zorg? moest die al bestaan that is ) en stephanie (omdat die nu een huis heeft maar geen spullen -denk omgekeerde richting-). Knock yourself out in the comments.
Het was lang geleden. Met deze ook meedelen dat ik de laatste afleveringen ronduit afgrijselijk vind. Hopelijk komt het doordat men voor de staking nog wat afleveringen in elkaar wou boksen maar ik vrees ervoor. Het irriteert me dat wat voorheen subtiele, intelligente humor was nu gewoon platvloers pervers geobsedeerd gedoe is. Dutroux in het ballenbad van de mcdonalds, pfff.
Pfff… weeral jeugdsentiment. Als ik terug denk aan mijn kindertijd lijkt alles zo idyllisch. Best wel deprimerend, maar het was een stokje, en vele stokjes worden bomen en geven dan uiteindelijk een enorme knal. (Deze ochtend werd ik wakker van een enorme knal en mijn eerste gedacht was “oh neen! een komeet!”. Deze avond naar de sterrenwacht geweest om me er van te vergewissen dat er geen rotsblokken richting gent komen).
Bleek uiteindelijk dat ze het verbrandde dak van de buren naar beneden gepleurd hebben. Maar serieus, kabels?
Note to self: kerstbomen uit de tweede verdieping uit het raam gooien geeft ook een enorme knal. Stond wél perfect op plaats!
Soms hoor ik zaken die me doen mijmeren aan mijn kindertijd. Het absurde is dat het liedje in kwestie jaren voor mijn geboorte populair was en ik écht niet denk dat mijn ouders fan van het zaakje waren. Mijn ouders zijn bijvoorbeeld fan van nick cave en al.
Dit liedje vervult me altijd met een weeïg gevoel. Sentimenteler is het volgende liedje. Geen videoclip helaas, maar die gast was zo ongeveer de back street boy van na WO II. Het is wel pas nu dat ik ontdek hoe die gast eruit ziet. Schitterend, it is!
Eigenlijk vraag ik me wel af wat zoal voor jeugdsentiment zorgt bij mijn generatie? Zijn het zaken van eigen tijd of van een decennium ervoor?
Je had er geld op kunnen inzetten! Ondertussen ben ik zwaar verslaafd aan twin peaks. Het filmpje hierboven toont de tot nu toe enige scène waar het dwergje vanuit carnivale in verschijnt. Verrassend hoe weinig effect ouderdom op dwergjes heeft, ze zijn in wezen al een beetje verschrompeld natuurlijk. Goh twin peaks, voor een creatie te zijn van david lynch is het best wel volgbaar. Er zit ook progressie in het verhaal, én zelfs een plot. Ik las ergens dat twin peaks het prototype is van de series zonder einde (wegens geen kijkcijfers en te weinig budget) en dat baart me natuurlijk zorgen. Ik ben eigenlijk al lang content dat ik nu ondertussen al weet wie laura palmer vermoord heeft, en dit gegeven ten minste opgelost geraakt.
Agent cooper herken je trouwens van “sex and the city” en “desperate housewives”. Die mens zijn carrière heeft in tussentijd waarschijnlijk ontzettend in slop gezeten. Hilarisch trouwens is de parodie van diezelfde acteur op twin peaks, maar onvindbaar op youtube, helaas.
Steven feys is out, maar dat wisten we al langer. Gisteren las ik een berichtje in de gentenaar omtrent deze blog. De dame in kwestie geeft zichzelf negentig dagen om de voorbereidingen te treffen tot haar zelfmoord. Het is gemakkelijk om al te vlug te roepen dat het een hoax is. Ik kan me best wel inbeelden dat, eens je lange tijd je probeert door ellende te slepen, de beslissing om er een streep onder te trekken een soort van rust kan bieden. Het is me ook iets te morbide om zomaar een hoax te zijn, lijkt me… Een van haar eerste berichten is de zoektocht naar een kleedje om te dragen op, naar ze zelf zegt, “de grote dag”. Zulke details lijken zo triviaal maar toch kan ik me best wel inbeelden dat men zich daarmee bezighoudt.
In ieder geval wenst de dame in kwestie een zweem van intelligentie rond haar persoon te brengen. Een deeltje van haar “inleiding” in de zijbalk komt uit de film the fight club. Hetgeen me wel tegen de borst stoot is de overduidelijk generation x ondertoon. Wij hebben geen ellende gekend, en we zijn allemaal overwegend atheïstisch – op een paar nitwits die god bedanken voor het eten dat ze zelf gekocht en gekookt hebben na-.
En hier komt dan het addertje want, wat ze zelf ook als reden aanreikt, het atheïsme is incapabel als morele theorie om een zinvol alternatief te geven voor religies wat betreft zingeving. Ha zou dat nét niet een van mijn favoriete stokpaardjes zijn!
Atheïsme is meer dan een godsbeeld -zijnde het ontbreken van een god-. Het atheïsme is meer in die zin dat het ook streeft naar volledigheid. Dat omvat ook het aanbieden van een zingeving, een levensvisie, een transcendentaal doel als het ware. Het atheïsme is in vergelijking met zijn broertjes -want dat zijn het- de religies nog een jong kind. Ieder jaar streven mensen naar de vervollediging van een ongelovig zingevingsmodel en er zijn al enkele boeiende perspectieven geopend.
De meest voor de hand liggende is dat met zingeving plaatst in het strikt wetenschappelijk kader -want dat is het enige waar atheïsme veel mee kan aanvangen- met de bedoeling een antwoord te geven op de meest brandende existentiële vraagstukken. Zo kan men de dood verklaren door zich op de evolutietheorie te beroepen (krijg ik nu subsidies?). Ik geloof er stellig in dat een mens troost kan vinden in de wetenschap dat zijn dood én voortplanting ervoor zorgt dat zijn dna zal voortleven in toekomstige generaties. De dood zorgt ervoor dat de toekomstige generaties meer reserves hebben wat betreft aardse toestanden én dat de mensheid zich beter zal kunnen aanpassen aan de uitdagingen die gesteld zullen worden aan de mensheid in de toekomst.
Het is een magere troost, maar zoals gezegd is het atheïsme nog een kind. Het verdient evenveel tijd om tot ontwikkeling te komen dan een andere religie. Daarom dus ook dat de zin “ik ben atheïst en daarom zie ik het nut van het leven niet in” mij doet huiveren. In een land waar creationisme hoogdagen beleefd kan dit alleen maar nefaste gevolgen hebben.
Anyhoow, nog een dag of tachtig heeft dat kind nog maar tijd. Het atheïsme heeft andere demonen te bezweren
) 
) en stephanie (omdat die nu een huis heeft maar geen spullen -denk omgekeerde richting-). Knock yourself out in the comments.
