let’s shake some dust

Na de verhuis werd het kabelabonnement niet opnieuw aangevraagd. Eigenlijk heb ik daar nooit spijt van gehad, vermits er een zee van tijd vrijkwam. Tot gisteren, that is, toen ik hoorde dat de vtm met een vlaamse versie van “my restaurant rules” op de proppen kwam. Vitaya zond de australische succesformule op de meest onmogelijke uren uit, wat voor iemand met een beetje een verknipt bioritme een heuse verrijking is.

Ik was zwaar fan. Het concept is dat een koppel dat er al jaren van droomt een eigen restaurant uit te bouwen die kans krijgt. Die kans houdt een krot in en een som geld. Vervolgens dienen de koppels voor de “bank” te verschijnen alwaar ze hun concept dienen te verdedigen. Naargelang die jury overtuigd is, wordt een variabele som aan ieder koppel gegeven. En dan gaat de reeks van start… Enkele elementen werden toegevoegd om het allemaal boeiend te houden. Een recensent, een actrice die een moeilijke graseter speelt, acteurs die overdreven opdringerig doen naar de koppels in kwestie toe,… De show is uiteindelijk een combinatie tussen culinaire zaken en de goede oude reality televisie. Vele scènes omvatten die ene luie ober, of de huwelijksperikelen die voortkomen uit de verbouwingswerken. De jury nomineert, maar uiteindelijk is het televisiekijkend, en dan vooral telefonerend, vlaanderen dat beslist. Verfrissend in beide seizoenen van de australische versie is dat het niet het trendy vlotte koppel is dat wint. Tweemaal waren de winnaars het iets blekere, oudere koppel. Gooi er nog wat kleuters tegenaan en je hebt een winnaar!

Ditmaal in gent dus. Ik ben best wel eens benieuwd om te zien of het hier ook zo’n een hype zal worden. Ik betwijfel of het provinciaal patriottisme hier even erg zal opspelen als in australië. Want in australië, daar kropen de mensen uit het oerwoud om het deelnemend restaurant van hun provincie uit te proberen. En in vlaanderen, tsjah, zelfs tussen steden is het toch nog altijd een beetje familiaire potteke stamp.

De twee gentse deelnemers lijken sympathiek. Ze hebben in ieder geval niet te klagen over de locatie. De oude veneziana kijkt immers uit op het gravensteen, de toeristenhoer van gent bij uitstek. Met een fantastische cocktailbar als buur dan ook nog! De schoonbroers willen de vergeten keuken promoten, en dat wel onder de toepasselijke naam van “de vergeetput”. (Ik hoop trouwens voor hen dat ze zich haasten bij de registratie van hun site) Ik vrees wel een beetje dat het een zoveelste bistro wordt waar je “gentse stoverij” en “hespenrolletjes” kan eten. Want die hype, die passeerde hier al enkele jaren geleden. Veelbelovend klinkt in ieder geval dat ze gebruik gaan maken van vergeten ingrediënten. Niet dat ik van plan ben ooit van mijn leven pastinaak of aardpeer te vreten (het had in de tweede wereldoorlog mogen blijven, wat mij betreft), maar een originele invalshoek valt altijd toe te juichen.

For the record: mijn geld gaat naar het koppel van oostende. En naar 15 maart als sterfdatum voor amy winehouse.