let’s shake some dust

Met de recente verhuis naar een grote woning ging ik wat dozen met kinderprutsen ophalen in de ouderlijke woning. Tussen het oude speelgoed (!!) vond ik dozen met postkaartjes.

Eentje ervan is geschreven in 1922 door een gast die gestorven is op zijn twintig, zo heb ik vandaag gehoord. Vanuit gent schreef hij een kaartje (met gravensteen) aan zijn vader.

“le 11-9-22

Nous avons bien reçu ta carte nous annonçant ton retour vers le 15, mais aves cela nous ne sommes pas encore fixés. Nous seront heureux de te revoir bientôt. Cousine Pauline a reçu des nouvelles d’Emile, il est à Gó – Kongo- (Bas-Uélé) toujours en bonne santé et étant le chef de 200 nègres, d’éléfants et de singes. En attendant de te revoir sous peu, reçois. Cher Père, nous meilleurs baisers. Ton fils qui t’aime et ne t’ oublie pas.”

Zo, op deze iets of wat in wijn gemarineerde zondag kunnen we daar een aantal zaken uit concluderen.

- Ik vertel best nooit aan mensen dat ik voorouders heb die de baas waren van apen en olifanten.

- Wat mijn verklaring voor het falen van mijn thesis, namelijk inferieure genen, wel kracht bijzet natuurlijk.

- Hoe schattig het ook kan zijn dat een kleuter weigert frans te leren, het heeft duidelijke nadelen op latere leeftijd.

- Iemand had blijkbaar geld nodig van zijn vader, tsss.

- Note to self: eens een scanner kopen, want in die tijd schreef men echt wel mooi.