Gisteren was het druk in gent, een beschikbaar tafeltje vinden op café was dus een hele queeste. Noodoplossing was dus een groezelig hok, genaamd de nauwe zak. En ja, daar helemaal in een hoek was er nog een tafeltje beschikbaar. Boven het tafeltje hing een box alwaar de muziek keiluid uit daverde. Maar we waren dapper: we hielden ons vast aan de muren en bonden ons met een touw aan elkaar vast om niet weg geblazen te worden door de muziek van zo deprimerende metalkereltjes.
We twijfelden, iedere vorm van communicatie was immers onmogelijk. Toen iemand neerviel en er bloed uit zijn oor liep besloot ik maar vriendelijk te gaan vragen of die box wat stiller kon. Op naar de klosjaar die blijkbaar kleren gekregen (stomme feestdagen!) heeft en nu cafébaas is. Of de muziek wat stiller kon? Neen gesticuleerde hij met zijn handen. Zijn niveau van vriendelijkheid hangt samen met het aantal tanden in zijn mond, me dunkt.
Op twee weken tijd twee café’s afgeschreven. Het spijker is immers ook geen optie meer, maar dat is een ander verhaal.
We gingen dan maar naar huis, het begin van het einde. Maar dat oord is in hetzelfde straatje ziek als als de nauwe zak (als je die eikel achter de toog nog niet in rekening neemt). Het zijn beiden zeker geen goedkope café’s maar je moet je wel door een collectief zatlappen wringen om je drank aan de toog te gaan halen. Van de wc krijg je soa’s en de tafels, muren, stoelen zijn ook ronduit te voos om te willen aanraken. Pff, ik word oud misschien, maar voor minder geld zit je ergens netjes, word je bediend en zit je rustig.
Weet iemand trouwens of er een connectie is tussen het krawietelke en de nauwe zak?
