Eeeeek! Patrick snif swayze snif heeft kanker snif. De film snif ghost snif mijn eerste liefde snif. Alvleesklierkanker snif een van de meest dodelijke snif heb die ook al een paar keer gehad snif.
Zal ‘em leren dode mensen spelen. Ik gok op 15 maart, waarschijnlijk iets te spoedig, maar om de dingen wat te centraliseren. Anyone?
Hij nam een medicijn dat ik lang geleden ook moest nemen (alprazolam) om te kunnen slapen. Ik beschuldigde de huisarts er nog van dat het niet zo efficiënt was. Met deze werd de proef op de som genomen dus. Huisarts 1 – Landschap 0.
Bizar, gortig maar wel nog indringend. Wel een beetje typisch belgisch: voor zij die het nog niet weten, we leven hier allemaal van een uitkering, garages domineren het straatbeeld en we vinden onze broers en zussen bijzonder aantrekkelijk.
We zijn voor de verandering eens naar de videotheek in de dampoortstraat geweest ipv die in de ottogracht. Een ware verfrissing, want de persoon daar weet ten minste iets van films. Na enige twijfel kozen we toch voor iets vrolijk, al wouden we beiden “c’est arrivé près de chez vous” eens zien. A fish called wanda was dus de verkozen film.
Na enkele minuten wist ik het al. Dit héb ik al eens gezien! Nu heeft mijn papa rare pedagogische inzichten: basic instinct en a clockwork orange behoren tot mijn prilste herinneringen. Redelijk saai, die film, traag en niet zo grappig.
Te bekijken indien verveeld dus, of je kan een thesis lezen van iemand die gebuisd is (zwaai!).
Onlangs deze film bekeken. Met alleen thuis te zitten diende zich de ideale gelegenheid aan om wat zaken te bekijken die de wederhelft niet wou zien. Het is nochtans een goede film: niet de typische “we zijn in oorlog en het gas prikt in mijn oogjes” dramatiek, maar wel behoorlijk stevige discussies. Het handelt mijn inziens vooral over de historische gebondenheid van diverse meningen: hoe de foute de goede wordt en vice versa. De film trekt deze relativiteit van meningen echter niet helemaal door: zonder twijfel is het verzet de grote ster.
Het geluid van vallende hoofden vlak voor het slapen gaan, hmmm.
Seriemoordenaars heb ik altijd al een boeiend onderwerp gevonden. De film zodiac, wat tevens ook de naam van het individu in kwestie is, handelt er over eentje mij minder goed gekend. De film handelt enigszins clichématig over het spel dat gespeeld wordt tussen de moordenaar en de politie (en ook een reutemeteut journalisten in dit geval). Wat wel enerzijds uitzonderlijk is, dat op het einde van de film niet duidelijk wordt wie de moordenaar nu is. De film poogt om de feiten zo correct mogelijk neer te zetten, maar wijkt daar volgens wikipedia wat vanaf. In de film wordt immers zwaar gesuggereerd in de richting van een specifiek individu (alhoewel daar ook discussie over is). Dna onderzoek uit 2002 weerlegde deze hypothese immers. Wat me intrigeert is dat het onderzoek naar de zodiac in maart van dit jaar heropend is. Waarom vind ik nergens op het net.
Goh ja, en een grappig weetje (wat niet gemeld wordt in de film) is dat men vele hypotheses weerlegde of onderbouwde aan de hand van schriftanalyse. Er werd nooit een duidelijke match gevonden met de brieven die de zodiac schreef en een van de verdachten. Er werd wel een match gevonden tussen het geschrift van de zodiac en een lezersbrief “van een burger” die een krant ontving waarin geklaagd werd over de glorificatie van geweld in een of andere film.
Gisteren was een drukke dag. Het vtk organiseerde een bungee jump op het sint pietersplein. Het was wel impressionant om te zien. Om de sfeer er een beetje in te houden had ik een weddenschap lopen: 1000euro dat ik geen trauma zou oplopen moest er eentje tegen de straatstenen knallen. Er was wel een clausule dat het weddenschap niet doorging als ik stukjes hersenen op mij kreeg. Dat zou ik immers behoorlijk vies vinden. We zullen het echter nooit zeker weten.
Daarna naar de openingsreceptie voor de economie, voor gratis wijn van de colruyt. Het was van een duurder merk dan die van het gentblogtfeestje, maar dat is dan weer niet zo moeilijk.
De avond afgesloten met de film “ex-drummer”. Gewoon een verzameling fragmenten van niet functionele gortigheid. Op zich heb ik geen probleem bij gortigheid die iets wil aantonen, zoals een junk die rock bottom raakt en de fysieke perikelen die daarmee gepaard gaan. Ex drummer was gortigheid omwille van de gortigheid, en dat dus zonder statement.