90 day jane

Steven feys is out, maar dat wisten we al langer. Gisteren las ik een berichtje in de gentenaar omtrent deze blog. De dame in kwestie geeft zichzelf negentig dagen om de voorbereidingen te treffen tot haar zelfmoord. Het is gemakkelijk om al te vlug te roepen dat het een hoax is. Ik kan me best wel inbeelden dat, eens je lange tijd je probeert door ellende te slepen, de beslissing om er een streep onder te trekken een soort van rust kan bieden. Het is me ook iets te morbide om zomaar een hoax te zijn, lijkt me… Een van haar eerste berichten is de zoektocht naar een kleedje om te dragen op, naar ze zelf zegt, “de grote dag”. Zulke details lijken zo triviaal maar toch kan ik me best wel inbeelden dat men zich daarmee bezighoudt.

In ieder geval wenst de dame in kwestie een zweem van intelligentie rond haar persoon te brengen. Een deeltje van haar “inleiding” in de zijbalk komt uit de film the fight club. Hetgeen me wel tegen de borst stoot is de overduidelijk generation x ondertoon. Wij hebben geen ellende gekend, en we zijn allemaal overwegend atheïstisch – op een paar nitwits die god bedanken voor het eten dat ze zelf gekocht en gekookt hebben na-.

En hier komt dan het addertje want, wat ze zelf ook als reden aanreikt, het atheïsme is incapabel als morele theorie om een zinvol alternatief te geven voor religies wat betreft zingeving. Ha zou dat nét niet een van mijn favoriete stokpaardjes zijn!

Atheïsme is meer dan een godsbeeld -zijnde het ontbreken van een god-. Het atheïsme is meer in die zin dat het ook streeft naar volledigheid. Dat omvat ook het aanbieden van een zingeving, een levensvisie, een transcendentaal doel als het ware. Het atheïsme is in vergelijking met zijn broertjes -want dat zijn het- de religies nog een jong kind. Ieder jaar streven mensen naar de vervollediging van een ongelovig zingevingsmodel en er zijn al enkele boeiende perspectieven geopend.

De meest voor de hand liggende is dat met zingeving plaatst in het strikt wetenschappelijk kader -want dat is het enige waar atheïsme veel mee kan aanvangen- met de bedoeling een antwoord te geven op de meest brandende existentiële vraagstukken. Zo kan men de dood verklaren door zich op de evolutietheorie te beroepen (krijg ik nu subsidies?). Ik geloof er stellig in dat een mens troost kan vinden in de wetenschap dat zijn dood én voortplanting ervoor zorgt dat zijn dna zal voortleven in toekomstige generaties. De dood zorgt ervoor dat de toekomstige generaties meer reserves hebben wat betreft aardse toestanden én dat de mensheid zich beter zal kunnen aanpassen aan de uitdagingen die gesteld zullen worden aan de mensheid in de toekomst.

Het is een magere troost, maar zoals gezegd is het atheïsme nog een kind. Het verdient evenveel tijd om tot ontwikkeling te komen dan een andere religie. Daarom dus ook dat de zin “ik ben atheïst en daarom zie ik het nut van het leven niet in” mij doet huiveren. In een land waar creationisme hoogdagen beleefd kan dit alleen maar nefaste gevolgen hebben.

Anyhoow, nog een dag of tachtig heeft dat kind nog maar tijd. Het atheïsme heeft andere demonen te bezweren :-)

steve martin

He, dit is een mooie:

If you’re studying geology, which is all facts, as soon as you get out of school you forget it all, but philosophy you remember just enough to screw you up for the rest of your life.

Leuke jaren voor de boeg dus :-)

baby’s koken

Het is weer de tijd van het jaar dat een mens een beetje door cursussen bladert. Je moet ze het nageven, daar bij de economie, heel propere cursussen. Ik mis wel een beetje de chaos en de afwisseling van de cursussen filosofie.

Zo had je een prof die zich toelegde op meta-ethiek. Heel saai allemaal, genre statuut van morele oordelen en al. Punt is dat hij altijd “baby’s koken” als voorbeeld nam. Las je om de vijf bladzijden “Stel ik zeg dat baby’s koken slecht is…”. Met liegen of stelen als voorbeeld te nemen had hij zijn punt ook perfect gemaakt.

Nu afwachten wie op deze blog terecht gaat komen met op google te zoeken naar baby’s koken.

*zwaait naar de freaks wiens ouders waarschijnlijk broer en zus zijn*

montaigne

Gisteren, voor het slapen gaan, las ik een artikel over Montaigne. De man, die toch een zekere beschaafdheid bezat, vertelde in een brief dat hij kinderen verloren had in zijn leven. “Een stuk of twee of drie”.

Het is absurd om dit nu te lezen, en bijna onmogelijk om het te proberen plaatsen in de tijdsgeest.

Twee belangrijke variabelen zijn waarschijnlijk:

- Mensen leren omgaan met verlies zoals het komt. Ik denk ook wel dat de menselijke geest zo sterk is dat hij verlies banaliseert naarmate het meer frapant aanwezig is.

- Geloof. De gelukkigste mens is hij die gelooft. Zoals Ferry zegt: er zijn mensen die zich opblazen en x-aantal maagden verwachten. Dat géluk hebben wij niet.

Het lijkt me alsof we in een soort van gap gevallen zijn tussen natuurlijke selectie en het geloof in een hogere macht. We dienen plaats te ruimen voor diegene die achter ons komen, omdat ze beter lijken te zijn, een beter product van de evolutie althans. We hebben echter geen mechanisme om met deze “wissel van de wacht” om te gaan.