baby’s koken

Het is weer de tijd van het jaar dat een mens een beetje door cursussen bladert. Je moet ze het nageven, daar bij de economie, heel propere cursussen. Ik mis wel een beetje de chaos en de afwisseling van de cursussen filosofie.

Zo had je een prof die zich toelegde op meta-ethiek. Heel saai allemaal, genre statuut van morele oordelen en al. Punt is dat hij altijd “baby’s koken” als voorbeeld nam. Las je om de vijf bladzijden “Stel ik zeg dat baby’s koken slecht is…”. Met liegen of stelen als voorbeeld te nemen had hij zijn punt ook perfect gemaakt.

Nu afwachten wie op deze blog terecht gaat komen met op google te zoeken naar baby’s koken.

*zwaait naar de freaks wiens ouders waarschijnlijk broer en zus zijn*

helaas, geen dode burgies

Gisteren was een drukke dag. Het vtk organiseerde een bungee jump op het sint pietersplein. Het was wel impressionant om te zien. Om de sfeer er een beetje in te houden had ik een weddenschap lopen: 1000euro dat ik geen trauma zou oplopen moest er eentje tegen de straatstenen knallen. Er was wel een clausule dat het weddenschap niet doorging als ik stukjes hersenen op mij kreeg. Dat zou ik immers behoorlijk vies vinden. We zullen het echter nooit zeker weten.

Daarna naar de openingsreceptie voor de economie, voor gratis wijn van de colruyt. Het was van een duurder merk dan die van het gentblogtfeestje, maar dat is dan weer niet zo moeilijk.

De avond afgesloten met de film “ex-drummer”. Gewoon een verzameling fragmenten van niet functionele gortigheid. Op zich heb ik geen probleem bij gortigheid die iets wil aantonen, zoals een junk die rock bottom raakt en de fysieke perikelen die daarmee gepaard gaan. Ex drummer was gortigheid omwille van de gortigheid, en dat dus zonder statement.

de opening van het academiejaar

Toen ik naar huis wandelde passeerde ik de aula alwaar een hoopje mensen zich verzameld had. Bedoeling is (denk ik) dat de rector en de decanen hun plechtige intrede maken via het straat. Enkele bedenkingen:

- Sommige eerste jaars zouden best nog een paar jaartjes in hun middelbare school vertoeven. Liefst ingemetseld in de fundamenten ervan.

- Zoals altijd was de nsv weer trouw op post. Ze hielden een papiertje vast met daarop “achtung, verboden te denken”. Jaja, achtung, maar let wel, ze willen niét geassocieerd worden met duitsers, of nazi’s. Goh, ze hebben misschien wel een punt dat de universiteit helemaal niet zo neutraal is. Zeker in de letteren en wijsbegeertje kan je de communistische smurrie van de muren schrapen. In ieder geval, zolang ze neuten over vrijheid van meningsuiting, neuten ze niet over hun mening.

Maar in de geest van de vrije meningsuiting: nsv’ers zijn lelijk. Ze zijn allemaal bleek en hebben zo uitgedund bruin haar. Het lijkt wel alsof ze allemaal kindjes zijn van een sadistische moeder die, toen hun schedeltjes nog week en kneedbaar waren, die in de vorm duwde van de porseleinen trollen op haar schouw. Dat brengt je dan bij een ander interessant vraagstuk: ben je lelijk en word je daardoor lid van het nsv (iets in de trent van gepeste kindjes die later andere kindjes in vuilnisbakken steken) of ben je neutraal en heeft de nsv een foute dresscode? In ieder geval restylen die handel!

- Een fotograaf richtte zijn fototoestel richting de nsv’ers. De trollen poseerde direct met een stoere blik en hun papiertje mooi vasthoudend. In plaats van een foto te trekken van hun richtte de fotograaf vlug zijn fototoestel op een zuil en trok daar een foto van. De sloeber.

- Als het academiejaar vandaag geopend werd, waarom ga ik dan gvd al een week naar de lessen.

- Die rector, die decanen en die proffen, dat zijn allemaal zeer oude mensen. Achteraan de stoet liepen (denk ik) de gepensioneerde decanen. Mooi om te zien was zo’n heel oud proffenkoppel, zeker 80jaar maar hand in hand en hij hielp haar van een trapje. Voor de rest viel het op dat er maar zéér weinig vrouwen waren: van de 50 telde ik maar twee vrouwen.

het promotormonster

Een tijdje geleden schreef ik dus een thesis. Ik was er best tevreden van: het ging over mensjes die mensjes dood schoten, maar eigenlijk geen mensjes wouden dood schieten. En het had een voorblad, een achterblad, een inhoudstafel, kortom… moest het een kindje geweest zijn, men zou gezegd hebben dat het tien vingertjes had en tien teentjes. Het was ook een beetje een kindje, vermits de working title “pief poef paf en jij bent er vanaf!” was.

Het probleem was echter dat het promotormonster me een acht gaf, terwijl de snoezige commissarisjes me beiden een 14 gaven. Toen ik vroeg aan het promotormonster hoe hij mathematisch gezien aan een negen kwam, noemde hij de snoezige commissarisjes dom, en o zo onwetend wat betreft schietende mensjes. Probleem is natuurlijk dat ik nu een jaartje dien te bissen in de opleiding, terwijl ik aan een Opleiding wil beginnen. Even nakijken hoe wettig de rekentruckjes van het promotormonster zijn, en eventueel de opleiding met de Opleiding combineren. Tevens zei het promotormonster ook dat het zaakje waarschijnlijk rond is als ik nog even een biografie schrijf over de grote man van de schietende mensjes. Een biografie, een jaar!!

De Opleiding is trouwens wél tof: niet zo zwaar wiskundig als verwacht, proffen die als het ware werken en hun functie serieus nemen. Best wel verfrissend.

Dat was het dan, het starstschot van mijn blog, hopelijk volgt er meer!