let’s shake some dust

Gisteren ben ik voor het eerst een kijkje gaan nemen op flikkendag. Normaal gezien blijf ik, net als iedere zichzelf respecterende gentenaar, angstvallig wachten achter gesloten gordijnen tot de avond valt. Maar dit maal was dit dus anders: de zon scheen, ik woonde veel dichter bij the crime scene én ik heb nog geen gordijnen om achter te verschuilen.

Richting baudelopark dus, alwaar een opstijgende helikopter er voor zorgde dat de vierde wereldbevolking op locatie achteruit vloog. Leuk was dat.

Nog even rondwandelen en dan een terrasje doen aan trefpunt. Ontspannen, in de zon en nippend van een keizer karel biertje dat ten laatste in 2002 in iemand maag verdwenen diende te zijn. Toen we binnen het overtijdse goedje bestelden herkende we beiden een tooghanger als sas van rouveroij. Zoals dat gaat bij die dingen weet je dat natuurlijk nooit helemaal zeker.

Later kwam de man met een klein oud mannetje, gekleed in een klein kostuumpje, naar buiten. Het rare aan het zaakje was dat het oude mannetje zich met zijn oude klauwtjes enerzijds aan de muur vasthield en anderzijds aan de arm van de sas-alike. Mijn eerste hypothese dat ie de trotse eigenaar was van een houten been werd echter snel gedeponeerd toen het oude mannetje zijn eerste wankele stapjes zette en zijn eerste woordjes wauwelde. Ik heb me altijd afgevraagd of de flikken op flikkendag een oogje dichtknijpen of juist stiekem de lichten van de massa’s geparkeerde fietsen gaan controleren. Het oude mannetje besloot, na vallen en opstaan, de proef op de som te nemen.

Het oude mannetje moest een plasje doen en haalde het oude mannetjesorgaan uit het kleine kostuumpje. Blijkbaar zag hij de muur niet of vond hij die niet zo mooi, maar resultaat was dat het sint jacobs zicht had op een waar oorlogsmonument. Een zichtbare gegeneerde sas stond excuserend te glimlachen naar de horde vierde wereldmensjes. Waarschijnlijk door de versteende prostaat van het oude mannetje duurde het even voor de laatste druppeltjes uitgeperst waren, en zo dus geschiedde het onheil. Vijf übervrolijke flikken kregen meteen een mooi vooraanzicht. De meisjesflik trok een intens vies gezicht, maar na een babbeltje met de vrolijke sas stapten de flikken gezapig verder.

Vervolgens wou het oude mannetje naar huis, maar zijn beentjes dachten daar anders over. Sas liet hem dan maar doen en zo viel het oude mannetje op de straatstenen waar hij jaren geleden de duitse soldaten gillend zag wegrennen. Sas liep dan naar het oude mannetje met een heuze “zie je wel” blik en probeerde het oude mannetje aan z’n arm recht te sleuren. Sas was ook niet meer in opperbeste staat, vermits hij moest vragen aan ons of het oude mannetje bloedde.

Het moment was gekomen om ter hulp te schieten vermits we al genoeg van het oude mannetje gezien hadden om nog eens twee halve oude mannetjes te moeten zien. Na veel gesleur zat het oude mannetje eindelijk in een stoel, terug op ‘t terras van ‘t trefpunt. Nog steeds waren we aan het twijfelen of het nu wel sas was of niet.

Toen passeerde een ander oud mannetje, ook in een raar kostuumpje, dat tegen het zatte oude mannetje riep “kijk, den ouden leeft nog!”. Oude mannetjes kunnen zo competitief zijn. Vervolgens richtte ie hem naar sas en riep “Volgend regering terug verhofstadt!!”. Een aha moment: het was dus tóch sas.

Sas vertelde ons dat ze samen 17 trappisten ophadden en vroeg of we ook eentje wouden. De net lege keizer karel van 2002 indachtig bedankten we wijselijk. Thuisgekomen en na een intens vergelijkend onderzoek van gegooglde foto’s weet ik het nog altijd niet zeker of het sas was, maar ik denk van wel.