8 april, 2008 bij 11:02 pm (de geneugten des levens, gent, voedsel)
Tags: café, gent, uitgang
Aha! Eindelijk nog eens een gezellig café in de buurt. Daarvoor was het café van de centrale het dichtstbij, maar die heeft nogal een hoog reftergehalte. Vroeger had ik de bluesette als overbuur, en het ondertussen verdwenen schaakcafeetje en passent als buur, het was dus afkicken geblazen. De multatuli was dus zeker welkom. Vroeger was ik immers ook bijzonder tuk op den groten avond.
Enkele dagen geleden passeerde ik er al eens, voornamelijk om boeken mee te ritsen. Vandaag het echte werk: ‘t mooie weer was de ideale gelegenheid om het terras eens te checken. Dat je uiteindelijk op de werkwinkel zit te kijken stoort niet echt: het blijft een zeer mooie plek in gent. Het café is er wel een van dertien in een dozijn: de koffie is van oxfam en je kan er spaghetti eten. De prijzen zijn weliswaar ok, maar zoals gezegd zijn de gerechten weinig verrassend. De twee gasten, die doen wel hun best lijkt me.
Het was in ieder geval aangenaam vertoeven en lijkt me de ideale setting voor warme zomeravonden. Ik vrees er alleen een beetje voor dat het nét iets te ver van het centrum ligt om vriendjes heen te kunnen sleuren.
Laat een reactie achter
21 januari, 2008 bij 2:37 pm (de geneugten des levens, gent)
Tags: café, gent, uitgang
Ha sie, er zijn nog mensen die problemen hebben om een degelijke uitgangsplek te vinden in het gentse.
Laat een reactie achter
14 januari, 2008 bij 1:44 am (de geneugten des levens, gent)
Tags: café, gent, uitgang
Sinds jaar en dag zetelt onze vriendenkring in het begin van het einde. Op onbewaakte momenten probeerden we soms andere oorden uit, maar later op de avond kan je er ons dan meestal toch nog vinden.
Waarom is moeilijk uit te leggen. De muziek is vaak degelijke, goede oude rock. De irish coffee is er goedkoop. Meestal heb je er ook altijd zitplaats. Je kan zelf kiezen om tussen het volk te kruipen of iets rustiger te zitten. En goh ja, de irish coffee is goedkoop…
Je kan ook kiezen uit een lijst van redelijk betaalbare cocktails. Die heb ik echter nog nooit zelf uitgeprobeerd want in het begin van ‘t einde drink je ofwel pintjes, ofwel irish coffee. Het café wordt ook uitgebaat door twee sympathieke zussen. Alhoewel je zelf je drank moet gaan halen aan de toog, gaat dit verbazingwekkend vlot.
Twee minpunten zijn de wc’s en de klanten. Wat de wc betreft functioneert het slotje meestal niet, de nodige hippe one-liners staan er op de muur geschreven en de trap naar de wc’s is altijd een ware beklimming. Qua klanten trekt het café een gevarieerd publiek aan: soms een kliekje van 16 jaar, soms een hoopje depressieve gothics. Algemeen gezien valt dit allemaal meer dan behoorlijk mee, maar sla me niet dood als er een zatlap je aanklampt onderweg naar de toog en iets diepzinnigs probeert te formuleren.
In ieder geval een leuke start voor een avondje stappen!
Laat een reactie achter
5 januari, 2008 bij 4:05 pm (dagdagelijkse beslommeringen, de geneugten des levens, gent)
Tags: café's, gent, uitgang
Gisteren was het druk in gent, een beschikbaar tafeltje vinden op café was dus een hele queeste. Noodoplossing was dus een groezelig hok, genaamd de nauwe zak. En ja, daar helemaal in een hoek was er nog een tafeltje beschikbaar. Boven het tafeltje hing een box alwaar de muziek keiluid uit daverde. Maar we waren dapper: we hielden ons vast aan de muren en bonden ons met een touw aan elkaar vast om niet weg geblazen te worden door de muziek van zo deprimerende metalkereltjes.
We twijfelden, iedere vorm van communicatie was immers onmogelijk. Toen iemand neerviel en er bloed uit zijn oor liep besloot ik maar vriendelijk te gaan vragen of die box wat stiller kon. Op naar de klosjaar die blijkbaar kleren gekregen (stomme feestdagen!) heeft en nu cafébaas is. Of de muziek wat stiller kon? Neen gesticuleerde hij met zijn handen. Zijn niveau van vriendelijkheid hangt samen met het aantal tanden in zijn mond, me dunkt.
Op twee weken tijd twee café’s afgeschreven. Het spijker is immers ook geen optie meer, maar dat is een ander verhaal.
We gingen dan maar naar huis, het begin van het einde. Maar dat oord is in hetzelfde straatje ziek als als de nauwe zak (als je die eikel achter de toog nog niet in rekening neemt). Het zijn beiden zeker geen goedkope café’s maar je moet je wel door een collectief zatlappen wringen om je drank aan de toog te gaan halen. Van de wc krijg je soa’s en de tafels, muren, stoelen zijn ook ronduit te voos om te willen aanraken. Pff, ik word oud misschien, maar voor minder geld zit je ergens netjes, word je bediend en zit je rustig.
Weet iemand trouwens of er een connectie is tussen het krawietelke en de nauwe zak?
1 Reactie
4 december, 2007 bij 3:14 am (de geneugten des levens, gent)
Tags: domme mensen, gent, uitgang
In het weekend voel ik vaak de drang om een stapje in de wereld te zetten. In gent is dat echter niet zo eenvoudig. De hippe kinderen gaan naar de charlatan. Om deze post enigszins tussen de perken te houden ga ik niet beginnen vertellen over alle afknappers die daar al hebben plaatsgevonden. Om het kort te houden: charlatan is op late momenten blijkbaar een oord waar minderwaardig leven graag vertoefd.
Café video lijkt dan, op een onbewaakt ogenblik, een degelijk alternatief. We hebben daar al reeds een paar discussies gehad omtrent het rekenkundig talent van de barmensen maar we bedekten dat dan maar met de mantel der liefde.
De laatste tijd werkt er iemand die me mateloos irriteert. Om een lang verhaal kort te houden: ik betaal met vijftig euro en krijg vijf euro te weinig terug. Ze is echter al weggetrippeld maar ze keert terug als ik een teken doe. Ze glimlacht naar haar plaatselijke fan en haalt het ontbrekende geld uit de kassa zonder te vragen wat het probleem was.
Had ik geweten dat de horeca zo een mooie sector was om wat bij te klussen had ik wel een andere carrière overwogen. In ieder geval ben ik niet de enige die zo verhalen kan vertellen over de video. Jammer dat een bij momenten best wel aangenaam café zich door zo iets kan laten ontsieren.
De dj die meer drugs in zijn bloed heeft dan een doorsnee labrat is natuurlijk ook geen reclame.
Wist je trouwens dat je ergens een schattig diertje kan bestellen, genaamd de oncomuis. Je kan zelf kiezen welk soort van kanker je wil dat het beestje heeft. Eindelijk een huisdier dat misschien leuk is om naar te kijken!
Laat een reactie achter
23 oktober, 2007 bij 11:24 pm (bewegende beelden, dagdagelijkse beslommeringen, de geneugten des levens)
Tags: series, uitgang
Ik heb te veel vrije tijd. Gisteren had ik een kleine discussie met mijn wekker. We weten immers beiden dat ik nooit ga opstaan om 6u30. Ik haat het echter om me op te jagen, dus twee uur voor verplichte aanwezigheid zette ik het onding. ’s Ochtends probeert ie meestal nog even, maar moet vlug de pijp aan maarten geven. Ik zet een wekker omdat het fijn zou zijn om op zo’n uur op te staan, je hebt nog iets aan je dag en zo, maar ik wil dat helemaal niet effectief doen.
Met deze een minuut stilte voor de wekker. Indien ieder machine zou werken zoals die wekker, we hadden geen ecoshops en consoorten meer nodig. Gewoon een beetje tape en veel therapie can do the tric. Soms overweeg ik juppie-stuff, zoals een wekker die wegloopt of die je terug in elkaar moet prutsen. Ik ken mezelf, en meer bepaald mijn ochtendhumeur, en het ding zou sneuvelen voor ik de stukjes in elkaar krijg.
Wat me bij het volgende brengt, ik ben al twee dagen het huis niet uit geweest. En er is geen verwarming, wat behoorlijk deprimerend is. Zo drink ik iedere ochtend een pintglas water met twee ijsblokjes, maar het water uit de kraan is kouder.Tevens heb ik me onledig gehouden met southpark 1,2 en 3 en lost seizoen 3.
Het doet slechte dingen met mijn gevoel voor humor, maar dat is minder mijn probleem dat dat van mijn gezelschap. De beste versie van ‘in the getto’ is trouwens niet die van elvis of die van nick cave, maar die van eric cartman. Hilarisch, als hij op bezoek gaat bij kenny, het marginale kereltje dat altijd een oranje pakje draagt en steevast doodgaat, zingt ie “in the getteeeuuu”. Met stip op één in de aflevering tegen het redden van het regenwoud. Per jaar sterven er immers 3000 mensen in het regenwoud door ongelukken of dieren. Hilarisch. Recensies binnenkort, i guess.
Goh ja, www.tv-links.uk.co is verdwenen van het wijde net. De webmaster is gearresteerd en al. De zoektocht naar nieuwe media is geopend dus.
Morgen bekijk ik een optreden in de video, ik ga mijn pyjama missen.
2 Reacties
20 oktober, 2007 bij 7:36 pm (dagdagelijkse beslommeringen, de geneugten des levens)
Tags: lelijke mensen, uitgang
Binnenkort moet ik naar een fuif met als thema de jaren 80. Ik heb enkele opties:
- Als tjernobylkindje, maar qua timing is het net fout (moet eigenlijk 1982 zijn). Nochtans wel leuke dingen mee aan te vangen. Ik heb een glazen derde oog terug gevonden in mijn kast.
- Als aids. Maar hoe dien je u in godsnaam te kleden als aids? In injectiespuit op je arm tekenen, wat vlekken in het gezicht en wallen tekenen?
- Een kleedje van begin de jaren ‘80. Het probleem typeert de jaren ‘80: het is lelijk. Het is roze met kleine zonnetjes en maantjes, met een bloem op geborduurd. Op zich geen probleem als je niet de enige bent met zo’n lelijke donder aan. Als de rest natuurlijk met hippe jaren ‘70 kleertjes afkomt…
Pff dillema’s
Laat een reactie achter
